استریلایزر کوتاه‌زمان قبل از پرکن اسپتیک

یک عبور، چند وظیفه

محصول از میکسر می‌آید، استریل حرارتی می‌شود، در تانک استریل می‌ماند و فقط به درخواست پرکن خارج می‌شود.

بخش اول مبدل، محصول سرد را با گرمای محصولی که از دمای بالا برمی‌گردد پیش‌گرم می‌کند. این کار هم مصرف بخار را کم می‌کند و هم محصول داغ را برای مرحلهٔ بعد آمادهٔ سرد شدن می‌کند. در آب‌میوه، سهم بازیافت حرارت معمولاً بیش از هشتاد درصد بار گرمایی است.

بین دو بخش بازیافت، گاززدا قرار دارد. محصول تا دمای مناسب گاززدایی می‌رسد، تحت خلأ از اکسیژن و گاز آزاد جدا می‌شود، و بعد دوباره وارد مبدل می‌شود. آب‌میوهٔ گازدار این ظرف را دور می‌زند؛ در آن حالت پمپ‌های گاززدا فقط نقش تقویت فشار را دارند و خودِ گاززدایی انجام نمی‌شود.

بعد از گاززدا، بخش دوم بازیافت و سپس گرم‌کن، محصول را به دمای فرآیند می‌رسانند. لولهٔ نگهدارنده زمان ماند را می‌سازد. سردکن، محصول را به حدود دمای پر کردن برمی‌گرداند و آن را به تانک استریل می‌سپارد. سطح همین تانک، دبی استریلایزر را تنظیم می‌کند تا توقف کوتاه پرکن باعث دورریز محصول پاستورشده نشود.

دما به تنهایی کافی نیست

هر محصول دمای خودش را دارد. عدد فرآیند از دستور ساخت همان آب‌میوه می‌آید، نه از یک مقدار ثابت برای همهٔ نوشیدنی‌ها.

کنترل دما به داغ‌ترین نقطه نگاه نمی‌کند. متغیر راهنما، پایین‌ترین دمای ثبت‌شده پیش از لولهٔ نگهدارنده است. اگر محصول دو درجه از مقدار تنظیم پایین‌تر برود، آلارم دما می‌آید. اگر فاصله به سه درجه برسد، آن بخش از خط دیگر استریل حساب نمی‌شود و محصول به مسیر استریل ادامه نمی‌دهد.

ورود محصول به استریلایزر معمولاً بین ۸ تا ۲۰ درجه است و خروج به سمت تانک حول ۲۰ درجه تنظیم می‌شود. آب داغی که خودِ استریلایزر و مسیر مشترک با پرکن را پیش از تولید استریل می‌کند، جدا از دمای محصول است و در این خانواده از خط‌ها حدود ۱۲۲ درجه است. تأیید استریل سمت پرکن هم سیگنال مستقل خودش را دارد و با دمای آب استریلایزر یکی گرفته نمی‌شود.

فشار لولهٔ نگهدارنده جزو دستور ساخت است. نقش آن جلوگیری از جوشش و نگه داشتن گاز در محلول است. این فشار را اپراتور از صفحهٔ مقادیر همان محصول می‌خواند، چون با نوع آب‌میوه و دمای فرآیند عوض می‌شود.

سه کار، سه مدار

از سکون تا تولید

نام گام روی صفحه همان ترتیب کار است. هر گام تمام می‌شود، بعد گام بعد اجازه دارد شروع شود.

پرکن و شستشو جدا حرف می‌زنند

فرآیند و پرکن فقط با باز و بسته شدن شیر به هم وصل نیستند. هر طرف به طرف دیگر می‌گوید زنده است، در تولید است، محصول می‌خواهد، یا در شستشو است. محصول استریل وقتی حرکت می‌کند که درخواست پرکن و وضعیت تولید فرآیند هر دو برقرار باشد. پایان تولید هم سیگنال خودش را دارد تا دو طرف همزمان از محصول خارج شوند.

ایستگاه شستشو ارباب برنامهٔ CIP است. استریلایزر، تانک استریل، تانک بازکاری و لوله‌های رابط، گام شستشو را خودشان اختراع نمی‌کنند؛ وضعیت را از ایستگاه می‌گیرند و همان مسیر را باز می‌کنند. یک برنامه ممکن است فقط آبکشی باشد. برنامهٔ دیگر قلیا دارد. برنامهٔ کامل، قلیا، آبکشی میانی، اسید و آبکشی نهایی است. غلظت و هدایت الکتریکی از دستور شستشوی همان خط می‌آید و روی صفحهٔ سرویس تنظیم می‌شود.

روی ترمینال، جزء زرد یعنی برنامه منتظر نفر است. توقف، زنجیره را در همان مرحله نگه می‌دارد و با برداشتن توقف، کار از همان‌جا ادامه پیدا می‌کند. زمان هر مرحله هم نظارت می‌شود؛ اگر مرحله بیش از حد طول بکشد، خطا ثبت می‌شود. مقادیر محصول و دستور ساخت زیر سطح سرویس هستند و در تولید عادی از حالت خودکار به دستی برده نمی‌شوند.